07:34  Δευτέρα, 3  Οκτωβρίου  2022 
elendetr

Αλέκος Φασιανός.

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2022 09:05
Διαβάστηκε 257 φορές
Αλέκος Φασιανός. Χειρομάντης στο δωμάτιό του - Acrylic painting on canvas - Public Collection : National Gallery – Alexandros Soutsos Museum - 1977.

"Όμως δεν είχα την μυστικοπάθεια. Άρχισα να ζωγραφίζω πάλι ανθρώπους με στολή και παράσημα μέσα σε κήπους. Δεν είχαν καμία κίνηση. Ήταν ανέκφραστοι και κρατάγανε λουλούδια. Αργότερα οι μικρές αυτές φιγούρες των ανθρώπων με τις στολές που έκανα άρχισαν να διαλύονται, να γίνονται τα όντα τα χρωματιστά με τα λουλούδια γύρω γύρω, άλλοτε καλά, άλλοτε τρομερά...Είναι όμως πλάσματα απόκοσμα, της δικιάς μου φαντασίας, όπως προήλθαν μέσα από τις σκοτεινές εκκλησίες. Μου αρέσει η κόκκινη μάζα η η μπλέ, όχι όμως αφηρημένη. Θέλω όμως να συμβολίζει κάτι το χρώμα η οι γραμμές. Για αυτό πάντα οι φιγούρες που ζωγραφίζω είναι διαλυμένες και ζουν στα λουλούδια. Ίσως είναι πεθαμένες."   Αλέκος Φασιανός, Αθήνα 1964.

Στους ποικίλους συμβολισμούς του έργου του Αλέκου Φασιανού βρήκε την εφαρμογή και μια ακόμη αναίρεσή της η περιφρονητική αποστροφή των σχολαστικών* του 12 αιώνα πως: pictura est laicorum literatura (η ζωγραφική είναι η λογοτεχνία των λαϊκών ανθρώπων.)

Ωστόσο ήταν ο Πάπας Γρηγόριος ο Μέγας που από τον 6ο αιώνα προώθησε την εικονογραφία: για να μπορούν να διαβάζουν και όσοι δεν ξέρουν γράμματα. Ακόμη και μια απλή ματιά και μόνο στα έργα του Μιχαήλ Αγγέλου στην Καπέλα Σιξτίνα είναι αρκετή για να αποκαλύψει στον καθένα τα εκλπλκτικά αποτελέσματα της διορατικής παρότρυνσης του Πάπα Γρηγόριου του Μέγα. 

Από μια παρόμοια πηγή άντλησε την έμπνευσή του ο Αλέκος Φασιανός και την απέδωσε παραστατικά με τη διαχρονική ζωντάνια του έργου του στην απέριττη γλώσσα των λαϊκών ανθρώπων: Ο παππούς μου ήταν πάπας ...  Από πολύ μικρός και εξ αιτίας του παππού μου, τριγύρναγα στις μισοσκότεινες μεταβυζαντινές εκκλησίες ... Πιο πολύ όμως και από το θρησκευτικό μέρος με είλκυαν οι εικόνες οι βυζαντινές η οι λαϊκές ... είχα όλο τον μαγικό κόσμο των εικόνων, στις εκκλησίες, και από την άλλη μεριά την αγαλματολατρεία των αρχαίων Ελλήνων ... πάντα σκεφτόμουνα τους αγίους με τα φωτοστέφανα, τα κοντάρια τους, τα σπαθιά τους, τις πολυποίκιλες στολές τους και τα κόκκινα η άσπρα άλογα που πηδούσαν πάνω από φλεγόμενους δράκοντες ... Και τώρα αυτά που ζωγραφίζω κρατούν φλεγόμενα σπαθιά όπως οι βυζαντινοί άγιοι.

Φτωχαίνουμε. Αλλά μάλλον έχουμε αποδεχτεί τη γύμνια. Κάποιες μοναχικές φωνές στο περιθώριο επιβεβαιώνουν τον κανόνα. alekos fassianos

(*Πέτρος Αβελάρδος,Ρογήρος Βάκων,Μποναβεντούρα,Βαρλαάμ ο Καλαβρός)

#Φασιανός #art

 

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Comfortably Numb Η Ανάγκη της Δαιμονοποίησης. »
Copyright Κυριάκος Παράσογλου - CrashNews.gr © 2020. Design by Kostas Tsampalis