07:21  Δευτέρα, 3  Οκτωβρίου  2022 
elendetr
Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2021 06:23

Εξαγοράζοντας τη Θεϊκή Εύνοια.

Τις κρίσιμες στιγμές, όταν απειλήθηκε η ανεξαρτησία των ελληνικών πόλεων, οι Έλληνες αμφισβήτησαν τη μαντική αυθεντία των Δελφών. Φρόντισαν όμως να μην ακυρώσουν την κοινωνική χρησιμότητα της έστω και θρησκόληπτης ευσέβειας. Έξυπνα και πρακτικά εξαγόρασαν την εύνοια του Απόλλωνα μέσω των ιερουργών του και άλλαξαν το χρησμό.

Σχεδόν ένα χρόνο πριν τη Μάχη των Θερμοπυλών και τις Ναυμαχίες στο Αρτεμίσιο και στη Σαλαμίνα (Αύγουστος – Σεπτέμβριος 480 π.Χ.), το φθινόπωρο του 481 π.Χ. η αντιπροσωπεία των Αθηναίων, των Σπαρτιατών και των άλλων Ελλήνων από τις συνολικά 31 πόλεις που είχαν συνεδριάσει στον Ισθμό και αποφασίσει να αντισταθούν στους Πέρσες, συμβουλεύτηκε το Μαντείο των Δελφών.

Στον αρχικό της χρησμό η Πυθία προέτρεψε τους Αθηναίους να εγκαταλείψουν την πόλη τους: ὦ μέλεοι, τί κάθησθε; λιπὼν φεῦγ᾽ ἔσχατα γαίης δώματα καὶ πόλιος τροχοειδέος ἄκρα κάρηνα. (Ταλαίπωροι, τί κάθεστε; Στα πέρατα του κόσμου να φύγετ᾽ είναι ώρα· τα δώματα και τα ψηλά τα κάστρα παρατήστε της στρογγυλής σας πόλης.)

Όταν οι απεσταλμένοι συνήλθαν από τη δυσάρεστη έκπληξη και ξεπέρασαν την οργή και την αμηχανία, επέμεναν. Δεν μπορούσαν να επιστρέψουν στην Αθήνα με μια τέτοια δυσοίωνη και ηττοπαθή συμβουλή.

Τα δάκρυα του κ. Δημήτριου Δημητρακόπουλου και οι καταστροφές από την πυρκαγιά στην κοινότητά του είναι το εισιτήριο τους στην εκλεκτή Λέσχη των Αποσυνάγωγων του Ελληνικού Κράτους. Των πολιτών δηλαδή στους οποίους η πατρίδα τους τους συμπεριφέρεται σαν μητρυιά: Μητρυιές: Δεν υπάρχουν θηρία πιο άγρια, έλεγε ο Σενέκας (Φαίδρα, 558).

Το πικρό του παράπονο προκάλεσε τεράστια κύματα συγκίνησης, μια καταιγίδα δικαιολογημένης αγανάκτησης και τη συνηθισμένη υποκριτική έκπληξη.

Αρκετοί διερωτήθηκαν που στον κόσμο κι αν πότε σε μια τέτοια περίσταση θα μπορούσε να συμβεί κάτι παρόμοιο με αυτό της 8ης Αυγούστου 2021 στη Χώρα Γορτυνίας στην Αρκαδία.

Για τον υπόλοιπο κόσμο δεν γνωρίζω. Δεν θα το απέκλεια όμως, γιατί δεν πιστεύω ότι έχουμε κάποιου είδους μονοπώλιο στην κοινοτοπία της πολιτικής αχρειότητας. Μπορεί να έχουμε μια προτίμηση στο θεσμό της κοινοβουλευτικής οικογενειοκρατίας, αλλά δεν είμαστε και η μοναδική ασθενική δημοκρατία.

Στη χώρα μας πάντως έχει ξανασυμβεί.

Στην 32η επέτειο των γεγονότων στην Πύλη της Ουράνιας Ειρήνης το σύνολο του πολιτικού φάσματος της Δύσης, που αυτοαποκαλούνται δημοκράτες, νεοφιλελεύθεροι, προοδευτικοί, οικολόγοι, αριστεροί και άλλα ηχηρά παρόμοια, ελεεινολογεί* το κινεζικό καθεστώς.

(*ελεεινολογώ : μιλώ χαρακτηρίζοντας και περιγράφοντας κάποιον ή κάτι ως ελεεινό, άξιο οίκτου, συμπάθειας ή περιφρόνησης· οικτίρω)

Ωστόσο, εκείνο που πραγματικά οικτίρουν, όσοι εν πάση περιπτώσει από αυτούς έχουν μια ιδέα πέρα από τις στυλιζαρισμένες και προπαγανδιστικές εικόνες, είναι η προσπάθειά τους, που τσακίστηκε στην Tiananmen στις 4 Ιουνίου 1989, να διαβρώσουν πολιτικά την ισχυρότερη πληθυσμιακά χώρα, που ύστερα από τις μεταρρυθμίσεις του 1979 έμπαινε πλέον στο δρόμο της δυναμικής οικονομικής ανάπτυξης, να τη σύρουν δέσμια στη δυτική σφαίρα επιρροής και να την παραδώσουν στις διαθέσεις των αρπακτικών του δυτικού καπιταλισμού. Το είχαν επιχειρήσει και μερικά χρόνια πριν.

Μετά τη Ναυμαχία στο Ναβαρίνο στις 20 Οκτωβρίου 1827 και την άρνηση των οθωμανικών αρχών να εφαρμόσουν τη Συμφωνία του Άκκερμαν της 7ης Οκτωβρίου 1826, που αφορούσε της δεσμεύσεις της Υψηλής Πύλης για την παραχώρηση όρων αυτονομίας στους Σέρβους, τον Μάιο του 1828 ο Τσάρος Νικόλαος Α΄ διατάζει τα ρωσικά στρατεύματα να περάσουν τον Προύθο και να εισβάλουν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄ κηρύσσει ιερό πόλεμο. Στο σχετικό φιρμάνι αναφέρεται διεξοδικά στην Ελληνική Επανάσταση:

Είναι γνωστό σε όποιους διαθέτουν μυαλό και λογική ότι οι μουσουλμάνοι είναι φυσικοί εχθροί των χριστιανών. Έτσι η Ρωσία, η οποία είναι ο θανάσιμος εχθρός του μουσουλμανικού Υψηλού μας Κράτους, έχει δείξει από καιρό τις απατηλές σκέψεις και τις κακές της προθέσεις, εδώ και πενήντα-εξήντα χρόνια, κάθε φορά που βρίσκει ευκαιρία, εκμεταλλευόμενη τις ανάρμοστες πράξεις των ληστών γενιτσάρων, έχει καταφέρει σταδιακά να καταλάβει πολλές μουσουλμανικές χώρες. Για να καταστήσουν ευκολότερες τις απατηλές τους σκέψεις, υποκίνησαν και προκάλεσαν σε εξέγερση τους ομόδοξούς τους, το ρωμέικο μιλλέτι.

Δευτέρα, 01 Μαρτίου 2021 05:26

“Αξίζω τα Διπλά”

Άλλοι έχουν τις θεσμικές αρμοδιότητες και την επαγγελματική κατάρτιση να σχολιάσουν τα νομικά και ηθικά ζητήματα που εγείρει η περίπτωση του κυοφορούμενου άγους1 της μάλλον επικείμενης θριαμβικής εξόδου του Δημήτριου Κουφοντίνα. Άλλωστε εξαιτίας των ερμηνευτικών ακροβατισμών και των ανοίκειων συμψηφισμών η αντιπαράθεση έχει εκτροχιαστεί. Η συζήτηση κινείται εκτός θέματος.

Εγώ θα αναφερθώ στον αυθαίρετο συνειρμό που μου προκαλεί η περίπτωση. Πρόκειται για την ομηρία του Γάιου Ιούλιου Καίσαρα, στο πρώτο τέταρτο του 1ου π.Χ. αιώνα. Τον παραθέτω λοιπόν, θεωρώντας ότι ακόμη και οι αναγνώστες που δεν θα αναγνωρίσουν την ποικιλία των αλληλουχιών με την ιστορική αυτή παρέκβαση, που εννοείται ως αλληγορία, θα ξεχαστούν προσωρινά από την αρχικά κωμική και στην κατάληξή της τραγική ειρωνεία ενός περιστατικού μιας άλλης εποχής, όχι όμως και ενός άλλου κόσμου.    

Το 75 π.Χ. ο 25-χρονος τότε Ιούλιος Καίσαρας ταξίδευε στο Αιγαίο με προορισμό τη Ρόδο και σκοπό να παρακολουθήσει μαθήματα ρητορικής από τον Απολλώνιο Μόλωνα. Στη διάρκεια του ταξιδιού ο ίδιος και η συνοδεία του αιχμαλωτίστηκαν από Σικελούς πειρατές. Όταν οι πειρατές απαίτησαν για την απελευθέρωσή του ένα τυχάρπαστο, αν και υψηλό ποσό 20 αργυρών ταλάντων2, ο Ιούλιος Καίσαρας τους χλεύασε για την αμάθεια και τον ερασιτεχνισμό τους. Τους είπε ότι δεν ήξεραν με ποιόν είχαν να κάνουν, τόνισε ότι άξιζε τουλάχιστον τα διπλάσια και απαίτησε να ζητήσουν 50 αργυρά τάλαντα.

Κυριακή, 07 Φεβρουαρίου 2021 11:19

Ή να Σοβαρευθώμεν Ή να Φύγωμεν

Σε μια επιστολή γεμάτη από πικρές διαψεύσεις και μελαγχολικές διαπιστώσεις ο Αντιπρόεδρος της δικτατορίας Στυλιανός Παττακός καταγγέλλει στον Πρόεδρό της Γεώργιο Παπαδόπουλο μεταξύ άλλων και τα εξής ειλικρινή και κυρίως επίκαιρα:

  • Ο Ελληνικός Λαός είναι απογοητευμένος από την επανάστασιν.
  • Ο λαός έχει αηδιάσει από την επανάστασιν.
  • Έχει κλονισθεί η πίστις και εμπιστοσύνη του λαού – και των ξένων – προς τον Ελληνικόν Στρατόν ως υποστηρίζοντα μόνον ασυνεπή επανάστασιν.
  • Τα οικονομικά δεν πάνε τόσον καλά όσο τα παρουσιάζει η “χούντα”.
  • Υφίσταται ανεργία.
  • Υπάρχει ανηθικότης, αδικία και νεποτισμός.
  • Η Διοίκησης από απόψεως διαρθρώσεως και οργανώσεως του κρατικού οργανισμού έχει περιπλακεί εις ασφυκτικόν συγκεντρωτισμόν εις την κορυφήν την πυραμίδος και εις την κρίσιν ενός ανδρός περιστοιχιζομένου υπό υπόπτου χορείας ανευθυνοϋπευθύνων (Γενικοί Γραμματείς – πολιτικοί παλαιοί και νέοι – ψίθυροι αναπάντητοι).
  • Γραφειοκρατία αναζωογονουμένη ολοέν.
  • Ακατάλληλοι προσωπικότητες εις θέσεις κλειδιά.
  • Τύπος οργιάζει εις βάρος της αληθείας.
  • “Δεν θα δεχθεί…ο κ. υπ. κ.ο.κ. Γ.Γ… ”
  • Δεν τους θέλει ο λαός. Η επανάστασις στηρίζεται σε 20-30 αξιωματικούς.
  • Η επανάστασις έχει χάσει τον προσανατολισμόν της.
  • Αγωγή πολίτου!!!
  • Η “χούντα” καλοπερνά…κλέβει…φιλοξενείται…
  • Το κεφάλαιο κυβερνά…    

Οδηγούμαστε όχι μόνο στη χρεοκοπία,

αλλά και σε μια σκληρή ημιφασιστική λύση με τεράστια πτώση του βιοτικού επιπέδου και μαζική ανεργία.

Απόσπασμα Προκήρυξης της 17 Νοέμβρη, 1986.

Η περίοδος του πυκνού πολιτικού χρόνου με τις διαδοχικές εκλογές κορυφώνονταν στις 3 Ιουλίου 1989 και οδηγούσε στο σχηματισμό της κυβέρνησης συνεργασίας Φλωράκη-Κύρκου-Μητσοτάκη. Πριν και μετά από την εξέλιξη αυτή η επαναστατική-τρομοκρατική οργάνωση 17Ν έπαιρνε θέση.

Μετά την ψυχρή τεκμηρίωση ενός οξυδερκούς πολιτικού σκεπτικού που στηρίζονταν στην εμπεριστατωμένη ανάλυση των τότε κοινωνικών, οικονομικών και διπλωματικών συνθηκών τον Απρίλιο του 1986 κατέληγε σε συμπεράσματα που θα αποδεικνύονταν διορατικά: Η χώρα οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην οικονομική χρεοκοπία και την καταστροφή. Στο μαρασμό, την εναπόθεση της τύχης της στις αγαθές προθέσεις των δυτικών τραπεζών, της ΕΟΚ, του ΔΝΤ. Οδηγούμαστε όχι μόνο στη χρεοκοπία, αλλά και σε μια σκληρή ημιφασιστική λύση με τεράστια πτώση του βιοτικού επιπέδου και μαζική ανεργία.

Η προκήρυξη είχε προκαλέσει τεράστια αίσθηση. Η απήχηση οφείλονταν στο ότι απαντούσε στην πείρα και το ένστικτο των πολιτών. Το κείμενο προσωποποιούσε και εξηγούσε το ρόλο των κεφαλαιοκρατών, των πολιτικών, των ανωτέρων κρατικών υπαλλήλων και των προβεβλημένων δημοσιογράφων.

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2021 02:21

Προφητικός και Θρυλικός Αποχαιρετισμός.

Στην τελευταία πρόταση της σελίδας που εικονίζεται στην επικεφαλίδα και προέρχεται από τον αποχαιρετιστήριο λόγο στις 17 Ιανουαρίου 1961, ο τότε απερχόμενος Ρεπουμπλικανός Πρόεδρος Dwight D. Eisenhower τόνιζε: We should take nothing for granted. (Δεν πρέπει να θεωρούμε τίποτα δεδομένο). Η δραματική αυτή προειδοποίηση δεν εισακούστηκε. Οι δυνάμεις του πανίσχυρου Στρατιωτικού-Βιομηχανικού Συμπλέγματος, του διαβόητου military-industrial complex, επιβλήθηκαν.

Οι συνέπειες για τον υόπλοιπο κόσμο είναι γνωστές. Ο υπόλοιπος κόσμος παρακολουθεί με χαιρέκακη προσμονή: Angst & Schadenfreude. Οι γερμανικές αυτές λέξεις (νευρικότητα & χαιρεκακία) χρησιμοποιούνται ευρέως αυτήν την εποχή. Τα αποτελέσματα των επιπτώσεων στις ΗΠΑ αποκαλύπτονται τώρα: Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ο διχασμός δεν είναι πια ένα φάντασμα που πλανιέται πάνω από τη χώρα. Είναι πραγματικός. Βασιλεύει στους δρόμους, η σκιά του πέφτει στις γειτονιές, τα πλοκάμια του απλώνονται μέχρι μέσα στα σπίτια και στα κυβερνητικά κτίρια. Πίσω από τα αραιά και βιασμένα χαμόγελα, τα απλανή και απορημένα μάτια, η αμφιβολία και ο φόβος είναι τα κυρίαρχα αισθήματα. Κάπως έτσι ή και με μελανότερα χρώματα περιγράφουν οι ίδοι οι Αμερικανοί τις πολιτικές συνθήκες που βιώνουν: Angst & Schadenfreude.

Η πανδημία covid-19 μπορεί να έχει εκτροχιάσει τον κόσμο το 2020, αλλά μια πολύ πιο θανατηφόρα ασθένεια έχει διαμορφώσει την ανθρώπινη ιστορία για χιλιάδες χρόνια. Η ελονοσία νίκησε στρατούς, τροφοδότησε το εμπόριο σκλάβων και ξεκίνησε το σύγχρονο περιβαλλοντικό κίνημα.

Αφιερώστε ή μάλλον επενδύστε μερικά λεπτά και προσέξτε την άκρως ενδιαφέρουσα και επίκαιρη παρουσίαση που επιμελήθηκαν οι συντάκτες του κορυφαίου και με παγκόσμια απήχηση βρετανικού περιοδικού The Economist: (Σε αντίθεση με τα κείμενα της έντυπης έκδοσης η γλώσσα δεν είναι εξεζητημένη και υπάρχουν υπότιτλοι)

 

Ευτυχώς που η οίηση και ο κομπασμός

για ένα έπος ελάχιστα επικό, άρχισε να ξεφουσκώνει σιγά σιγά.

Βασίλης Ραφαηλίδης

Ιστορία (κωμικοτραγική) Του Νεοελληνικού Κράτους 1830-1974.

 

Ποια ήταν τα κίνητρα και ποιες δυνάμεις οργάνωσαν την εξέγερση; Ήταν αντιστασιακή ενέργεια ή σκοτεινή συνωμοσία που αποτελούσε την εισαγωγή στο πραξικόπημα Ιωαννίδη, το οποίο εκδηλώθηκε τις επόμενες λίγες ημέρες; Ποιοι είχαν συμφέρον από την έκρηξη του Πολυτεχνείου; Οι απόψεις που διατυπώνονται μόνον εικασίες μπορούν να θεωρηθούν. Είναι ισχνότατα τεκμηριωμένες. Θα τις αναφέρουμε συνοπτικά:

Σελίδα 1 από 5
Copyright Κυριάκος Παράσογλου - CrashNews.gr © 2020. Design by Kostas Tsampalis