04:39  Σάββατο, 10  Δεκέμβριος  2022 
elendetr

Silence is so accurate

Παρασκευή, 18 Ιουνίου 2021 14:20
Διαβάστηκε 733 φορές
Silence is so accurate "Silence is so accurate"said Mark Rothko (1903-1970) when asked for an explanation.White Center (Yellow, Pink and Lavender on Rose), 1950.

Όταν κανείς μιλά, είναι για να κρύψει τα θεϊκά μυστήρια

από εκείνους που δεν μπορούν να τα συλλάβουν.

Ψευδο-Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, 5ος αιώνας. Επιστολή Θ΄,1,452.

Οι άνθρωποι άρχισαν να μας βλέπουν σαν προάγγελους καταστροφών, φορείς δυστυχίας. Απογοητεύτηκαν κι άρχισαν να κάνουν σχέδια να μας θυσιάσουν σε χρυσούς βωμούς πάνω στους οποίους τιμούσαν εκείνους τους εξαιρετικά σεβαστούς προφήτες που οι ίδιοι τους παρερμήνευαν μόνιμα.

  • Είναι καιρός να φύγουμε, είπε το πνεύμα.

Η μαμά έκλαιγε από πάνω μου, με ικέτευε με απλά λόγια αγάπης και με συγκίνησε κάπως. Έβρεχε τόσο δυνατά ώστε πλημμύρισαν τα σπίτια της κοιλάδας. Ένας βρυχώμενος ποταμός, ενθουσιασμένος με την προοπτική της νέας καταστροφής, εισέβαλε στη χώρα, γκρέμισε τα σπίτια, ξερίζωσε τα δέντρα, που αμέσως ξαναρίζωσαν, κι κατέστρεψε τμήματα του μαγεμένου δρόμου. Το πνεύμα μ’ άρπαξε και με οδήγησε πάνω από τα ερείπια. Η ακρόπολη είχε καταστραφεί. Ο χρόνος είχε επιταχυνθεί πάνω από τη χώρα. Ηλιοτρόπια και ιβίσκοι, άγριες βιολέτες και κρίνοι έπνιγαν τους άλλοτε περιποιημένους χώρους όπου εκείνοι οι άνθρωποι τελούσαν τα μυστήριά τους. Η πόλη τους μύριζε νεκρά χωράφια. Ο κόσμος είχε βυθιστεί στο πένθος, όχι για τα παιδιά και τους συγγενείς που είχαν χάσει τη ζωή τους στην πλημμύρα, αλλά για την καταστροφή κομματιών του δρόμου. Οι θρήνοι τους αντηχούσαν παντού. Ο ήλιος ήταν τώρα κάτασπρος. Ο ουρανός ήταν μαύρος. Τ’ αστέρια είχαν μεθύσει από τη λαμπρότητα των ίδιων τους των απερίγραπτων χρωμάτων. Ο δρόμος των δύο χιλιάδων χρόνων είχε καταστραφεί κι οι άνθρωποι έκλαιγαν τη μοίρα τους.

Μερικοί αυτοκτονούσαν, γιατί δεν έβλεπαν άλλη λύση, και τα πτώματά τους αποτεφρώνονταν στις ρίζες των καταχθόνιων δέντρων. Οι πολεμιστές άρχισαν να μας γυρεύουν παντού, πιστεύοντας ότι μόνον ο θάνατός μας μπορούσε να τους αποζημιώσει για το χαμένο αρχαίο τους όνειρο. Το πνεύμα με οδηγούσε μέσα από μυστικές υδάτινες σήραγγες για να βγούμε από την κοιλάδα. Ξαφνικά μας επιτέθηκε μια ομάδα πολεμιστών. Μας πετροβόλησαν, μας έριξαν βέλη και μας πυροβόλησαν με ντουφέκια. Αρχίσαμε να τρέχουμε. Είχα πληγωθεί στο στομάχι. Η πληγή μου αιμορραγούσε μέσα στην πείνα μου. Τους έβαλα τις φωνές, τους είπα:

  • Γιατί μας χτυπάτε; Δεν φταίμε εμείς…
  • Πάψε! είπε το πνεύμα.

Δεν του έδωσα σημασία.

  • Ο δρόμος σας έτσι κι αλλιώς δεν θα τελειώσει ποτέ! τους φώναξα.

Δεν είχα προλάβει να ολοκληρώσω τη φράση μου, που πνίγηκε μέσα στους θορύβους και τους θρήνους ολόγυρα, όταν ακούστηκε ένα ιδιαίτερα τρομακτικό μουγκρητό κεραυνού.

  • Είσαι ανόητος! είπε το πνεύμα.

Ο κεραυνός πέρασε πάνω από τα κεφάλια μας, έσκισε το χώμα μπροστά μας κι ένα τερατώδες βάραθρο ανοίχτηκε σ’ εκείνη την παράξενη γη. Από την άλλη πλευρά του βαράθρου ο δικός μας δρόμος συνεχίζονταν. Το βάραθρο ήταν το χαμηλότερο σημείο του ταξιδιού μας.

  • Είσαι ανόητος, είπε το πνεύμα, που ενόχλησες το θεό τους.
  • Πως τον ενόχλησα;
  • Ο θεός τους δεν ήθελε να καταλάβουν αυτά που τους έλεγε ο προφήτης.

Ben Okri, Ο Αδηφάγος Δρόμος, Σελ.446-447.Εκδόσεις Γνώση 1992, Booker Prize 1991.

Αφιερωμένο στη μνήμη της Καρολάιν: #γλυκανερα #Justice_for_Caroline #Γλυκα_Νερα

              

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Mare of Easttown Η Φευγαλέα Παλινδρόμηση του Χρόνου »
Copyright Κυριάκος Παράσογλου - CrashNews.gr © 2020. Design by Kostas Tsampalis