Κατά τον ίδιο τρόπο βέβαια θα παραλύσω και τη δική σου δύναμη, αν σταθείς απέναντί μου. Σε προτρέπω λοιπόν, αφού υποχωρήσεις, να πας μέσα στο πλήθος και να μην στέκεσαι απέναντί μου, προτού πάθεις κάτι κακό· γιατί ο ανόητος το καταλαβαίνει, όταν γίνει.
Όταν άντρας τολμάει παρά το θέλημα του θεού να μάχεται εναντίον άλλου άντρα, τον οποίον ο θεός τιμά, γρήγορα σ’ αυτόν έρχεται μεγάλη δυστυχία.
Όμηρος, Ιλιάδα, Ρ 30 – 33 & 98 – 99.
Ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα του ελληνικού στοχασμού υπήρξε η ανάδειξη της σημασίας των μέτρων που προσδιορίζουν τη μοίρα.
Κανείς, ούτε καν οι θεοί, δεν μπορούν να ξεπερνάνε για πολύ τα όρια τους και να παραμένουν ατιμώρητοι.
Αυτήν την ακατάληπτη διάσταση περιγράφει ο θεϊκός Όμηρος (Ε 334 – 425) και επιχειρεί να ζωντανέψει ο πίνακας στην επικεφαλίδα.
Ο Διομήδης σε κατάσταση ένθεης πολεμικής μανίας, που του εμφύσησε η Αθηνά, επιτίθεται και τραυματίζει την Αφροδίτη, η οποία τόλμησε να μπει στη μάχη για να σώσει τον γιό της Αινεία.
Στις διαμαρτυρίες της θεάς, ο Δίας της υπενθυμίζει χαμογελώντας: τα πολεμικά έργα δεν είναι για σένα κόρη μου! Εσύ να νοιάζεσαι για τις τρυφερές δουλειές του γάμου· γι' αυτά φροντίζουν ο γρήγορος Άρης κι η Αθηνά.