Κεντρική

Το Χρώμα του Χρήματος

Οι πολιτικές προτιμήσεις του κεφαλαίου και ο μεγάλος εξισωτής.

Σύμφωνα με τον Michael Sandel, καθηγητή πολιτικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Harvard, ο φιλελευθερισμός έχει την ολέθρια τάση να μετατρέπει τη δημοκρατία σε πλουτοκρατία1.

Ο φιλελευθερισμός θεμελιώνεται στην ύπαρξη ορισμένων δικαιωμάτων, όπως της έκφρασης γνώμης από αντιφρονούντες ή τη θρησκευτική και γενικότερα πολιτισμική ελευθερία των μειοψηφιών, όσο ισχνές κι αν είναι. Η ιεράρχηση και η προστασία των δικαιωμάτων αυτών φέρνει συχνά τον φιλελευθερισμό απέναντι στις κοινωνικές πλειοψηφίες.

καπιταλισμός και ηλίθιοι

ῥίζα γὰρ πάντων τῶν κακῶν ἐστιν ἡ φιλαργυρία

Επιστολή Παύλου προς Τιμόθεον, Α 6,10

Ο καπιταλισμός, λέει ο Φουέρτες, είναι βασικά ψυχοπαθητικός. Ζει για τη στιγμή. Μπορεί να προγραμματίσει μακροπρόθεσμα μόνο σε βάρος της ζωτικότητάς του και όλα τα μεγάλα ζητήματα της ηθικής, μεταβιβάζονται στον πατριωτισμό, στη θρησκεία ή στην ψυχανάλυση. Γι’ αυτό είμαι καπιταλιστής, λέει. Γιατί είμαι ψυχοπαθής. Γιατί είμαι άπληστος. Γιατί θέλω άμεση καταναλωτική ικανοποίηση. Αν έχω πνευματικά προβλήματα, είτε πηγαίνω στον παπά μου και παίρνω άφεση αμαρτιών, είτε πληρώνω έναν ψυχαναλυτή για να με πείσει με τα χρόνια ότι η απληστία μου είναι η αποζημίωσή μου και επανεντάσσομαι στην ανθρώπινη φυλή. Ίσως αισθάνομαι άσχημα για την ιδιοτέλειά μου, αλλά θα την ξεπεράσω. Ο καπιταλισμός είναι μια καλή λύση για το πρόβλημα του πώς να διατηρηθεί μια αναπτυγμένη κοινωνία. Αναγνωρίζει τη θέληση για δύναμη μέσα σε όλους μας.

Η Ανταπόδοση

Οι επιπτώσεις των ακραίων μετεωρολογικών φαινομένων, που είχαν προαναγγελθεί και τελικά επαληθεύονται, μ’ έναν μακάβριο τρόπο δεν είναι μόνο αρνητικές: πλέον και το 73% των Αμερικανών κατανοεί ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη μάλλον υπάρχει. Κι αυτό σε μια χώρα όπου 30 χρόνια πριν, τον Ιούνιο του 1988, ο James Hansen, που τότε ερευνούσε για λογαριασμό της NASA, προειδοποιούσε επίμονα τη Γερουσία σχετικά με την επερχόμενη κλιματική αλλαγή. Υποστήριζε ότι το φαινόμενο του θερμοκηπίου ως αποτέλεσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας, ήταν ήδη, και μάλιστα με ένα ποσοστό ασφαλείας 99%, μια πραγματικότητα, η οποία σύμφωνα με τον ίδιο θα μπορούσε αναμφίβολα να αποδειχτεί. Ως ένα πρώτο τεκμήριο της θέσης του παρουσίαζε την ίδια εκείνη χρονιά, το 1988, η οποία θα ήταν μακράν η θερμότερη που είχε ποτέ καταγραφεί.

Rescuing Donald

Rescuing Donald

Τὰ δὲ πάντα οἰακίζει Κεραυνός

(Όλα τα κατευθύνει η δύναμη)

Ηράκλειτος, Β 64

Η οργή των δυτικών απέναντι στον Αμερικανό Πρόεδρο είναι επιλεκτική. Και η μνήμη τους είναι επιλεκτική, όπως επίσης και κοντή. Όποτε στριμώχνονται ηθικολογούν άναρθρα, φτάνοντας στη γραφικότητα και αδιαφορούν για την κραυγαλέα υποκρισία τους, επειδή περιφρονούν το ακροατήριό τους. (Στην περιφρόνησή τους δεν είναι και εντελώς λάθος) Στην ουσία αυτό με το οποίο δεν μπορούν να συμφιλιωθούν είναι το γεγονός ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν πλέον ή δεν θέλουν να είναι η μοναδική και αδιαμφισβήτητη υπερδύναμη του πλανήτη.

Πλούσιοι και Φτωχοί

Η ιστορία των ανισοτήτων εξαρτάται από τις αντιλήψεις που διαμορφώνουν οι οικονομικοί, πολιτικοί, κοινωνικοί δρώντες φορείς για το τι είναι δίκαιο και τι όχι, από τους συσχετισμούς δυνάμεων μεταξύ τους και από τις συλλογικές επιλογές που απορρέουν από τις αντιλήψεις τους αυτές· είναι ότι συνθέτουν με τη δράση τους όλοι οι εμπλεκόμενοι.

Το δεύτερο συμπέρασμα, που συγκροτεί τον πυρήνα του βιβλίου, είναι ότι η δυναμική της κατανομής του πλούτου θέτει σε κίνηση ισχυρούς μηχανισμούς οι οποίοι ωθούν εναλλακτικά προς τη σύγκλιση ή την απόκλιση, και ότι δεν υπάρχει καμία φυσική και αυτόματη διαδικασία που θα απέτρεπε τις τάσεις της αποσταθεροποίησης και της διεύρυνσης των ανισοτήτων από το να επικρατήσουν για μεγάλη χρονική διάρκεια.1

Η ρίζα του Κακού

Η συνηθισμένη ποικιλία και ένταση των αναμενόμενων αντιδράσεων με αφορμή την αρχική συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ έχει το θλιβερό ιστορικό προηγούμενό της στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Οι απαρχές του σωβινισμού1 στην Ελλάδα, απότοκες του οποίου μπορεί να θεωρηθούν οι διαμαρτυρίες της πλειονότητας των πολιτών, ανιχνεύονται την ίδια αυτή περίοδο.

Ήταν η περίοδος της βαλκανικής κρίσης μετά τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1877-78, τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (3 Μαρτίου 1878) που είχε τερματίσει τη σύγκρουση και το Συνέδριο του Βερολίνου (13/6 – 13/7 1878), όταν στις 16 Μαρτίου 1881 η Υψηλή Πύλη ανακοίνωνε στην τότε κυβέρνηση του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου την απόφασή της να παραχωρήσει στην Ελλάδα τη Θεσσαλία και μέρος της Ηπείρου.

Νοσταλγία

Νοσταλγία

“Peace is impossible, war is improbable”

Raymond Aron, 1905-1983.

Μετά την προσέγγιση Trump- Kim και την αποτυχία της Συνάντησης των G7 στον Καναδά μια ιδιότυπη ψυχροπολεμική νοσταλγία έρχεται να προστεθεί στον σκεπτικισμό και στην αμηχανία του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου. Το κυρίαρχο ερώτημα που συμπυκνώνει την αγωνία των ημερών διατυπώνεται στην πρόταση: ποιος θα σώσει τη Δύση;

Η τάση για αναπόληση φυσικά και δεν δημιουργείται από κάποια αόριστη ρομαντική διάθεση, αλλά από τη σαφή γνώση ότι το κενό που αφήνουν οι Αμερικανοί στην Ευρώπη δεν μπορεί να το καλύψει η Γερμανία και ακόμη ότι οι συνθήκες ευνοούν την περαιτέρω διείσδυση κυρίως της Κίνας1, αλλά και της Ρωσίας. Ο βαθμός της σημερινής κατήφειας θα μπορούσε να εκτιμηθεί αν έπαιρνε κάποιος υπ’ όψη του τις δηλώσεις του Γερμανού Υπουργού των Εξωτερικών Heiko Maas μετά την απόφαση των Αμερικανών να αποδεσμευτούν από την ιρανική συμφωνία, ο οποίος υποστήριζε ότι η συγκεκριμένη απόφαση έχει τη δυναμική να προκαλέσει ρήγματα στη Βορειοατλαντική Συμμαχία.

Κατηγορίες Ανθρώπων

Οι κυνηγοί που εξασκούν ελεγχόμενη τρέλα πιστεύουν ότι στα θέματα της προσωπικότητας ολόκληρο το ανθρώπινο είδος εμπίπτει σε τρείς κατηγορίες, είπε, και χαμογέλασε με τον τρόπο που χαμογελούσε όταν με κορόιδευε.

Αυτό είναι παράλογο, διαμαρτυρήθηκα. Η ανθρώπινη συμπεριφορά είναι αρκετά πολύπλοκη για να μπεί σε κατηγορίες.

Οι κυνηγοί λένε ότι δεν είναι και τόσο πολύπλοκη όσο νομίζουμε, είπε, κι ότι ανήκουμε σε τρείς κατηγορίες.

Γέλασα από νευρικότητα. Κανονικά θα έπαιρνα μια τέτοια δήλωση σαν αστείο, αλλ’ αυτή τη φορά επειδή το μυαλό μου ήταν εξαιρετικά καθαρό και οι σκέψεις μου ασαφείς, αισθάνθηκα ότι μιλούσε σοβαρά.

Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος - Οι Νεκροί

Σύμφωνα με την Υπηρεσία Ερευνών της Διεύθυνσης Ιστορίας του Γερμανικού Στρατού (MGFA) στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η Σοβιετική Ένωση, των τότε 190,7 εκατομμυρίων, μετρούσε 13 εκατομμύρια νεκρούς στρατιώτες και 14 εκατομμύρια νεκρούς πολίτες, που αντιστοιχούσαν στο 14,1% του πληθυσμού της. Από το γενικό σύνολο των περίπου 65 εκατομμυρίων νεκρών στρατιωτών και πολιτών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τα 27 εκατομμύρια ή το 41,5% υπήρξαν Σοβιετικοί. Τα αντίστοιχα μεγέθη απωλειών σε ανθρώπινες ζωές για τις ΗΠΑ ήταν 407 χιλ, για το Ηνωμένο Βασίλειο 333 χιλ και για τη Γαλλία 360 χιλ. Η Γερμανία μετρούσε συνολικά 6.355 χιλ νεκρούς, από τους οποίους 5.185 στρατιώτες και 1.170 πολίτες. Το μέγεθος των απωλειών, φτάνοντας στο 8% επί του συνολικού πληθυσμού των 79,4 εκατομμυρίων του 1939, δηλαδή συμπεριλαμβανομένων και των κατοίκων Αυστρίας και Σουδητίας, και ειδικά όσο αφορά τους άμαχους πολίτες, είναι σημαντικά χαμηλότερο από εκείνο των Πολωνών και των Σοβιετικών.

Συντεταγμένες

Σκοπός της ενημερωτικής αυτής ιστοσελίδας είναι η αναζήτηση των αιτιών και η εκτίμηση των αποτελεσμάτων των μείζονος σημασίας αποφάσεων στην πραγματικότητα. Οι προτάσεις της διαμορφώνονται από τις επιπτώσεις των αποφάσεων αυτών στην κοινωνική ευημερία και πρόοδο. Η φιλοδοξία της είναι να ενισχύσει τις προσπάθειες εκείνων που εργάζονται για αυτό το σκοπό.

Πνευματικά Δικαιώματα

   Ευχαριστούμε που μας επισκεφτήκατε. Σας υπενθυμίζουμε τα σχετικά με τα πνευματικά δικαιώματα. Παρακαλούμε σεβαστείτε τα. Ως πράξη αντίστασης.     

  

Facebook Like

Επικοινωνία